Elendili - Przyjaciele Elfów

[Tornene]

Nie zakładałbym tego tematu, gdyby nie wrodzona dla każdego człowieka próżność ( ) i fakt, że skoro Okruszki lembasa są ciągle rozwijającym się cyklem opowiadań, powinny być gdzieś usystematyzowane, zebrane, opisane itd.

[Arathulion]

Niestety nie będzie konstruktywnej krytyki z mojej strony, bo nie umiem krytykować. Umiem najwyżej powiedzieć, czy mi się coś podoba, czy nie. A pierwszy Okruszek lembasa podoba mi się bardzo
Po pierwsze: uwielbiam taką gawędę! Taki styl wciąga tego, kto czyta, jest taki cieplejszy
Po drugie: podziwiam twoją pomysłowość! Nie tylko za zauważone już przez Gala "Wszystkie włosy ci z tej bródki małej powyrywam, ty potworze jeden." ale także za np. "Nie będę chował brody za plecy, prawdę od razu ci rzeknę". Słowa krasnoludów brzmią tak prawdziwie i naturalnie, że ani myśli mi się wątpić, że w Śródziemiu było inaczej. To bardzo udana rekonstrukcja (choć to słowo brzmi sztucznie przy naturalności opowiadania).
Po trzecie: no po prostu przedstawienie zwykłego, krasnoludzkiego życia: teksty o piwie, krasnoludzkich dzieciach... Miód - malina! Więcej takich smakołyków!

Niestety nie będzie konstruktywnej krytyki z mojej strony, bo nie umiem krytykować. Umiem najwyżej powiedzieć, czy mi się coś podoba, czy nie. A pierwszy Okruszek lembasa podoba mi się bardzo
Po pierwsze: uwielbiam taką gawędę! Taki styl wciąga tego, kto czyta, jest taki cieplejszy
Po drugie: podziwiam twoją pomysłowość! Nie tylko za zauważone już przez Gala "Wszystkie włosy ci z tej bródki małej powyrywam, ty potworze jeden." ale także za np. "Nie będę chował brody za plecy, prawdę od razu ci rzeknę". Słowa krasnoludów brzmią tak prawdziwie i naturalnie, że ani myśli mi się wątpić, że w Śródziemiu było inaczej. To bardzo udana rekonstrukcja (choć to słowo brzmi sztucznie przy naturalności opowiadania).
Po trzecie: no po prostu przedstawienie zwykłego, krasnoludzkiego życia: teksty o piwie, krasnoludzkich dzieciach... Miód - malina! Więcej takich smakołyków!

[Tornene]

Przyszedł czas na publikację drugiego okruszka. Zwie się on Słowa i gesty.
Jest całkiem inny, niż poprzednik, ale myślę, że też ma coś ciekawego do zaoferowania. Ciekaw jestem Waszych opinii. Który podobał Wam się bardziej, czy coś Wam nie pasuje w którymś z nich? Utwór zamieszczam w załączniku. Miłego czytania.
Uwaga! opowiadanie zawiera słowa uznawane za nieodpowiednie dla bardzo młodych ludzi! Jeśli zaliczasz się do tej grupy, to może lepiej nie czytaj...

Pragnę podziękować Arathulionowi za nieocenione wsparcie w kwestii quenejskich dialogów.

Czekam na opinie...

Korzystając z okazji, pragnę jeszcze poinformować, iż Hyalma przetłumaczyła Tharkûn-aglâba na rosyjski! Publicznie powiem tylko tyle, że poradziła sobie z tym wcale nie łatwym do tłumaczenia tekstem wyśmienicie! Przekład ów znajdziecie na jej blogu

---

Słowa i gesty.pdf

Pobierz Plik ściągnięto 566 raz(y) 110,26 KB

[Galadhorn]

Jestem po lekturze tak Słów i gestów, jak i Tharkûn-aglâba. Gdybym miał porównać środki wyrazu, moc słowa, oddziaływanie na moją wyobraźnię, Tharkûn-aglâb wygrywa. Jednak i obok Słów i gestów nie można przejść obojętnie. Opowiadanie (nie chcę użyć słowa fanfik, to serdecznie go nie znoszę) jest chyba bardziej zrozumiałe dla kogoś, kto zna już Władcę Pierścieni (i to dobrze), podoba mi się, że wykorzystuje tematy, które podejmowaliśmy na Forum (np. motyw ducha Sarumana po jego nagłej śmierci), otwiera pole do dyskusji nad motywami Curuníra. Język Tornika jest bardzo plastyczny i jego opowiadania po prostu widzę - byłyby świetne do sfilmowania przez "GooldMaggot Pictures" ( ).

W opowiadaniach Tornene bardzo lubię wykorzystywanie mniej znanych elementów świata przedstawionego (wspaniałe były wariacje nt. brodatości dzieci krasnoludzkich!). Świetnie, że Tornik wykorzystał znajomość quenya naszych Elendilów, bo dialogi w elfickim bardzo wzbogacają Słowa i gesty (i znowu nawiązanie do tematu o tym, dlaczego enty preferowały quenya nad inne języki elfickie).

Jestem pod wielkim wrażeniem i czekam na kolejne okruchy.

[Tornene]

Dziękuję Ci ślicznie, zacny Ryśko z Sosnowca

[Arathulion]

[Tornene]

Wiecie co mnie dziwi? Całkiem niemało zaistniało ściągnięć obu okruszków, a w temacie wypowiedziały się dwie osoby (3 licząc samowygaszoną Adancię ). A reszta albo nie przeczytała, albo ma mój narcystyczny procent osobowości w głębokim poważaniu. Wyjdzie na to, że piszę tak naprawdę dla tylu osób, że mógłbym ich zliczyć na prywatnych palcach.

W temacie o naszych bajkach i opowieściach wypowiedzieli się o staruszku Tharkûnie Shiryu, Eldarion I, Hyalma i Vindálf. Ciekaw jestem jak stoi on w Waszej hierarchii w porównaniu ze Słowami i gestami. Czy podzielacie ocenę Pádrë? Pytam, bo za jakiś czas pojawi się trzeci okruszek i chcę poznać zdania współforumowiczów, nim zniechęcą się oni formą tego nadciągającego
Nikt, kto przeczytał nie ma ochoty się wypowiedzieć? Ten temat służy do dzielenia się wrażeniami. Ja wciąż zapraszam, zachęcam, optuję za, agituję itd...

[Galadhorn]

Przyłączam się do prośby Tornene. To jest naprawdę wartościowy kawałek literatury wokółtolkienowskiej! Napiszcie o Waszych wrażeniach.

Tornik, ale mi narobiłeś smaka ! Jak wchodziłem do tego tematu, myślałem, że zjem dziś trzeciego okrucha. Już się nie mogę doczekać.

P.S. Swoje uwagi dotyczące pierwszego okruszka wyrażałem osobiście. Torni zna moją (bardzo pozytywną) opinię.

[Galadhorn]

[Galadhorn]

[Tornene]

[Nienor]

Przyznaję się bez bicia, że dopiero teraz przeczytałam opowiadania Cóż Ci powiedzić, Tornenku.. jestem pod wrażeniem Styl Twoich opowiadań jest tak zbliżony do tego, co pisał Tolkien, że czytając można sie zapomnieć Uwielbiam takie dopełnienia historii Śródziemia i domagam się więcej
Co do fanfików Morci a opowiadań Tornenka, to dwie inne sprawy i mając na uwadze, że nie wszystkich może zachwycać tematyka tego, co pisze Morin, to uważam, że pisze równie dobrze, ale to taki mały

[valhalla]

Niestety trwa u mnie SOT (Sydrom Oblężonej Twierdzy), wywołany pracą i treningami, a jednego i drugiego namnożyło się ostatnio i wygląda na to, że dopiero po Tolk Folku trochę odetchnę.

Przeczytałam jednak w końcu "Słowa i Gesty" i na temat tego opowiadania (też nie lubie słowa 'fanfik' na określenie dobrze napisanego tekstu) się najpierw wypowiem. Btw. jakiś pech prześladował proces otworzenia tekstu - trzy razy otwierałam w czymś, co się nazywa Xpdf. Z przyzwyczajenia następnie próbowałam pociągnąć gryzoniem dolny prawy róg, aby powiększyć sobie okienko. A ponieważ jakiś pomysłowy projektant interfejsu umieścił tam przysisk "QUIT", za każdym razem program mi się zamykał No ale w końcu się udało, szybko się uczę na błędach, a co :]

Ale wrócę do tematu. No więc właśnie - opowiadanie jest napisane dobrze, naprawdę dobrze. Znalazłam kilka interpunkcyjnych błędów i w kilku miejscach bym trochę zmieniła stylistykę, ale to są drobiazgi Bardzo plastycznie, a jednocześnie bez kwiecistego, barokowego słownictwa ukazujesz scenerie. Jest to coś, nad czym sama wytrwale pracuję, nie zawsze z dobrymi efektami - przekazać maksimum treści przy pomocy minimum słów. Tekst czyta się "jednym tchem", a genialnym pomysłem jest motto umieszczone na początku każdego z podrozdziałów. Gratulacje i wyrazy szczerego podziwu dla Autora - trochę chyba wymagało to szukania i przemyślenia Bo wybór jest jak dla mnie bardzo trafny Chociaż przyznam szczerze - cytatu z Kaczmarskiego nie spodziewałam się w opowiadaniu, którego akcja dzieje się w Śródziemiu Ale w tym przypadku to zaskoczenie działa bardzo in plus dla tekstu

Bardzo dobrze wplecione dialogi we fragmenty narracyjne - wizytę Curunira u Dunlandczyków dosłownie widziałam, czytając tekst. W ogóle przebija z niego niezwykła siła odziaływania osobowości Curunira - bo np. czytając o wizycie Gandalfa, odbiera się Mithrandira dokładnie tak, jakim widzi go Saruman.

Wreszcie bardzo podoba mi się zakończenie, jest tak pełne pytań i refleksji. Bardzo przypadło mi do serca zdanie o tym, jak Frodo przykrywa ciało Curunira tkaniną, która już się nie mieni barwami. Natomiast przez to, że padły imiona Valarów, przypomniał mi się w tym momencie genialny tekst autorstwa Margaret Askew zatytułowany "Odrodzenie Curufinwe" - tekst jest o Feanorze, ale napisany w sposób zupełnie zaskakujący. Jakby ktoś był zainteresowany, mogę odgrzebać na dysku i podesłać.

Ok, a teraz trochę o tym, czego mi brakowało oraz z czym się nie do końca zgadzam. Nie czytałam zbyt wiele o Dunlandczykach, jednakże mimo wszystko, nie wyobrażałam sobie ich jako tak bardzo dzikich, brudnych i hmm... obleśnych Miałam w swoim życiu okazję być gościem w drewnianych, prymitywnych chałupach górali w Kaukazie - niektórzy z nich nie umieli nawet czytać. Byli zaniedbani, owszem, ale elementarna dbałość o czystość istniała Zresztą jest ona warunkiem przetrwania bez zakażenia chorobami.

Poza tym, czy taki zawszony Dunlandczyk zwróciłby uwagę na zapach konia, który według tekstu Tornene jest wręcz smrodem? Inna sprawa, że nie wyobrażam sobie niewyczyszczonego i śmierdzącego rohańskiego wierzchowca. A wyczyszczony i zadbany koń nie śmierdzi, ale po prostu pachnie zwierzęciem, co mogę poświadczyć doświadczeniem, choć niewielkim ALe to jest tylko moja sugestia, aby tenże wątek przy okazji przemyśleć

Zasadniczo jednak brakuje mi jednej rzeczy, nie opisanej szczegółowo przez Tolkiena - pracy "naukowej" i zgłębiania wiedzy przez Curunira. Z jednej strony szukanie sojuszników, z drugiej wprowadzanie w błąd i oszukiwanie, a z trzeciej? Poszukiwania wiedzy, mądrości - tej, która pozwoliłaby zapanować nad całym Śródziemiem. Może by warto było i taki okruszek lembasa dorzucić?

Wybaczcie ten przydługi post, ale sama będąc autorem dzieł nie tylko literackich, wiem, ile radości Autorowi przynosi w miarę konstruktywna recenzja Mam niekromną trochę nadzieję, że moja takie zadanie właśnie spełnia

Niestety trwa u mnie SOT (Sydrom Oblężonej Twierdzy), wywołany pracą i treningami, a jednego i drugiego namnożyło się ostatnio i wygląda na to, że dopiero po Tolk Folku trochę odetchnę.

Przeczytałam jednak w końcu "Słowa i Gesty" i na temat tego opowiadania (też nie lubie słowa 'fanfik' na określenie dobrze napisanego tekstu) się najpierw wypowiem. Btw. jakiś pech prześladował proces otworzenia tekstu - trzy razy otwierałam w czymś, co się nazywa Xpdf. Z przyzwyczajenia następnie próbowałam pociągnąć gryzoniem dolny prawy róg, aby powiększyć sobie okienko. A ponieważ jakiś pomysłowy projektant interfejsu umieścił tam przysisk "QUIT", za każdym razem program mi się zamykał No ale w końcu się udało, szybko się uczę na błędach, a co :]

Ale wrócę do tematu. No więc właśnie - opowiadanie jest napisane dobrze, naprawdę dobrze. Znalazłam kilka interpunkcyjnych błędów i w kilku miejscach bym trochę zmieniła stylistykę, ale to są drobiazgi Bardzo plastycznie, a jednocześnie bez kwiecistego, barokowego słownictwa ukazujesz scenerie. Jest to coś, nad czym sama wytrwale pracuję, nie zawsze z dobrymi efektami - przekazać maksimum treści przy pomocy minimum słów. Tekst czyta się "jednym tchem", a genialnym pomysłem jest motto umieszczone na początku każdego z podrozdziałów. Gratulacje i wyrazy szczerego podziwu dla Autora - trochę chyba wymagało to szukania i przemyślenia Bo wybór jest jak dla mnie bardzo trafny Chociaż przyznam szczerze - cytatu z Kaczmarskiego nie spodziewałam się w opowiadaniu, którego akcja dzieje się w Śródziemiu Ale w tym przypadku to zaskoczenie działa bardzo in plus dla tekstu

Bardzo dobrze wplecione dialogi we fragmenty narracyjne - wizytę Curunira u Dunlandczyków dosłownie widziałam, czytając tekst. W ogóle przebija z niego niezwykła siła odziaływania osobowości Curunira - bo np. czytając o wizycie Gandalfa, odbiera się Mithrandira dokładnie tak, jakim widzi go Saruman.

Wreszcie bardzo podoba mi się zakończenie, jest tak pełne pytań i refleksji. Bardzo przypadło mi do serca zdanie o tym, jak Frodo przykrywa ciało Curunira tkaniną, która już się nie mieni barwami. Natomiast przez to, że padły imiona Valarów, przypomniał mi się w tym momencie genialny tekst autorstwa Margaret Askew zatytułowany "Odrodzenie Curufinwe" - tekst jest o Feanorze, ale napisany w sposób zupełnie zaskakujący. Jakby ktoś był zainteresowany, mogę odgrzebać na dysku i podesłać.

Ok, a teraz trochę o tym, czego mi brakowało oraz z czym się nie do końca zgadzam. Nie czytałam zbyt wiele o Dunlandczykach, jednakże mimo wszystko, nie wyobrażałam sobie ich jako tak bardzo dzikich, brudnych i hmm... obleśnych Miałam w swoim życiu okazję być gościem w drewnianych, prymitywnych chałupach górali w Kaukazie - niektórzy z nich nie umieli nawet czytać. Byli zaniedbani, owszem, ale elementarna dbałość o czystość istniała Zresztą jest ona warunkiem przetrwania bez zakażenia chorobami.

Poza tym, czy taki zawszony Dunlandczyk zwróciłby uwagę na zapach konia, który według tekstu Tornene jest wręcz smrodem? Inna sprawa, że nie wyobrażam sobie niewyczyszczonego i śmierdzącego rohańskiego wierzchowca. A wyczyszczony i zadbany koń nie śmierdzi, ale po prostu pachnie zwierzęciem, co mogę poświadczyć doświadczeniem, choć niewielkim ALe to jest tylko moja sugestia, aby tenże wątek przy okazji przemyśleć

Zasadniczo jednak brakuje mi jednej rzeczy, nie opisanej szczegółowo przez Tolkiena - pracy "naukowej" i zgłębiania wiedzy przez Curunira. Z jednej strony szukanie sojuszników, z drugiej wprowadzanie w błąd i oszukiwanie, a z trzeciej? Poszukiwania wiedzy, mądrości - tej, która pozwoliłaby zapanować nad całym Śródziemiem. Może by warto było i taki okruszek lembasa dorzucić?

Wybaczcie ten przydługi post, ale sama będąc autorem dzieł nie tylko literackich, wiem, ile radości Autorowi przynosi w miarę konstruktywna recenzja Mam niekromną trochę nadzieję, że moja takie zadanie właśnie spełnia

[Lord Ya]

Parę razy zabierałem się za odpowiedź w tym temacie, ale jakoś brakło czasu na rozwinięcie prostego "świetne teksty" w coś dłuższego.

Za czytanie Tharkûna zabierałem się dość długo. Gdy to zrobiłem, to wiedziałem, że następny okruszek będzie wart przeczytania. Ale gdy w końcu się pojawiły "Słowa i gesty", ściągnąłem je na dysk z założeniem, że nie mam czasu czytać, bo trza się uczyć do kolokwium. Gdy otworzyłem plik, by zerknąć tak mniej więcej o czym to jest i ile ma stron, to zanim się obejrzałem, dotarłem do końca. Tornene, Twój styl pisania jest świetny i oba opowiadania, choć tak różne, udały Ci się znakomicie.

Teraz bardziej szczegółowo, może zaczynając od "Słów i gestów". Muszę przyznać, że na wstępie nastawienie do tekstu poszło trochę w stronę minusa, przez informacje o słownictwie. Nie lubię nadmiernego rzucania przekleństwami. Nie żebym o to Cię już na wstępie oskarżał, ale jak przed czymś ostrzegasz, to pewnie masz powody. Ostatecznie jednak nie przesadziłeś. Bardzo spodobała mi się ta koncepcja rozpoczynania poszczególnych akapitów od podobnych zdań. Pomysłowe pokazanie przemian Sarumana. Ale zwróciłem uwagę na taki fakt, że na początku jest dobry Saruman, a zaraz potem zły Saruman. Jakoś tak nie ma nic pomiędzy, Curunír z dobrego gościa staje się nagle podłym złolem. Nie żeby to był jakiś błąd czy coś, ale po prostu jakoś tak zwróciłem na to uwagę. Twój opis Dunlandczyków również rozminął się trochę z moim wyobrażeniem o nich, ale w sumie nigdy nie starałem się go doprecyzować. Hmm... jakoś wykończyły mi się pomysły jakie kwestie jeszcze poruszyć. Więc przejdźmy do wcześniejszego dzieła.

"Tharkûn-aglâb" też jest bardzo przyjemny w czytaniu. Te krasnoludzkie rozmowy są takie... żywe. Można poznać tę rasę od innej niż zwykle strony. Wreszcie tekst o krasnoludach, które nie ścinają jednym cięciem dziesięciu orkowych łbów. No i wykończyły mi się pomysły co by jeszcze powiedzieć, bo chwalić mógłbym każde zdanie z osobna, a negatywnych stron tekstu nie uświadczyłem.

Gdybym miał wybierać, który tekst jest lepszy, to miałbym z tym problemy. Raz są to "Słowa i gesty", za traktowanie wyższych sprawach, a raz "Tharkûn-aglâb", za swojskość. Wszystko zależy w jakim nastroju jest czytający. I teraz nie wiem, czy chciałbym przeczytać więcej tekstów w stylu tego pierwszego, czy w stylu tego drugiego. A może pokażesz co jeszcze innego potrafisz? W każdym razie, czekam z niecierpliwością na dalsze okruszki.

[Hyalma]

[Lord Ya]

Hmm... nie zwróciłem na to uwagi. Przeczytałem pierwszy akapit jeszcze raz i przyznam, że dalej tego nie widzę. Jest tylko jedno zdanie o nerwowym spoglądaniu na ziemię. Jakoś nie widzę w tym zapowiedzi czegoś złego, ale może na mnie słowa Sarumana działają silniej niż jego gesty.

Swoją drogą, Hyalmo, wielkie brawa za to tłumaczenie na rosyjski. Co prawda nie umiem tego przeczytać, ale wygląda mi to na kawał dobrej roboty.

[Hyalma]

No tak, chodzi mi o tym nerwowem spoglądaniu i o tym, jak rzucił kwiaty. Chociaż nie wiem, może to ja przesadzam, ale widzę w jego zachowaniu coś niepokojącego.

Dzięki

[valhalla]

Warto zwrócić uwagę, że już przy spotkaniu z Drzewcem szaty Sarumana lśniły wieloma barwami Wszystkie rozdziały odbieram jako opowiadające o Istarim, którego celem jest panowanie nad całym Śródziemiem.

Warto zwrócić uwagę, że już przy spotkaniu z Drzewcem szaty Sarumana lśniły wieloma barwami Wszystkie rozdziały odbieram jako opowiadające o Istarim, którego celem jest panowanie nad całym Śródziemiem.

[Tornene]

Kłaniam się w pas Wszystkim z osobna

Valhalla ma rację - może z jednej strony jest to dana każdemu człowiekowi dawka narcyzmu, ale krytyka wychodzi zawsze na dobre. Poza tym brak odezwu na czyjeś wypociny kaleczy stokrotnie bardziej, niż nawet najbardziej okrutna krytyka... Tak więc jeszcze raz wielkie dzięki wszystkim!

[Siean]

[Tornene]

Skoro tyle ważnych dla mnie słów tu padło, należy ładnie podziękować. Może nie jest to najwłaściwszy utwór w związku ze świętami, jakie nadeszły, ale no cóż...

Najbardziej postmodernistyczny z okruszków. Coś na temat prawdy, sprawiedliwości, miłości, wojny i kilku innych człowieczych spraw. Feeryczne, gorączkowe, nic nie warte słowa... Ciężkie w odbiorze są niejako sprawdzianem dla Was

Zapraszam do lektury.

Kołysanka, której nie dane mi byłо zaśpiewać

---

Kołysanka, której nie dane mi było zaśpiewać.pdf

Pobierz Plik ściągnięto 139 raz(y) 95,5 KB

[Lord Ya]

Zanim powiem parę słów o "Kołysance", wrócę jeszcze do "Słów i gestów". Dochodzę do wniosku, że źle to zinterpretowałem. Zbyt mocno założyłem, że Saruman jednak kiedyś był biały, zarówno na szacie jak i na umyśle. Nie powiązałem tej mieniącej się barwami szaty, która pojawia się już w pierwszym akapicie, w którym według moich założeń jest to jeszcze Saruman Biały, z jego zwodniczym charakterem. A gest zerwania i odrzucenia kwiatów również źle zrozumiałem. Bo dalej myślałem, że to jeszcze dobry Saruman. Właściwie, to nawet aż tak bardzo nie zastanowiłem się nad znaczeniem tytułu. Hmm... teraz gdy to czytam, to te jego słowa na końcu pierwszego akapitu nawet jakoś inaczej brzmią.

"Kołysanka, której nie dane mi było zaśpiewać". Co mogę powiedzieć? Chciałbym powiedzieć, że to ciekawy tekst, świetny tekst, cokolwiek. Ale to nie pasowałby do niego. Nie dlatego, że to zły tekst. Nastrój tej kołysanki nie pozwala. Nawet nie jestem pewien, czy stosowne jest powiedzieć, że mi się bardzo podoba. Więc pozwól Tornene, że go nie skomentuję. Zostawię to komuś, kto lepiej zna się na doborze słów. Ograniczę się do stwierdzenia, że jestem pod wrażeniem. I że jedno zdanie szczególnie do mnie trafiło. "Tego zawsze się bałem, śmierci, o której nikt się nie dowie."

[Licho]

Żeby nie było, że wszyscy ściągają, prawie nikt nie czyta, a już zupełnie nikt nie chce się wypowiedzieć. Sam chciałeś, Tornene. (Dzisiaj na brak odzewu chyba już nie narzekasz? )

„Tharkun-aglâb”
Smakowity wielce okruszek.
Podoba mi się i gawędziarski styl, i wszelkie dygresje, i różne drobne, a pyszne zdanka, soczyste powiedzonka oraz inne kąski, ogólny klimat i brodata smarkula z kolekcją klamek. Śliczna, wycyzelowana, błyskotka.

„Słowa i gesty”

O, to już zupełnie inna bajka. Poważniejsza, ciekawie ujęta i, co ważne, poza słowami zawiera także myśli. I jest bardzo przyjemna w czytaniu. O stronie merytorycznej opowiastki przedpiścy wypowiedzieli się gruntownie, mądrze i obszernie. Jedyne, czego można by się poprzyczepiać, to pewne maleńkie niedoszlifowania (niedoszlifowania, nie błędy) warsztatowe. IMHO, oczywiście.
Nie będę analizować całego tekstu, zdanie po zdaniu; podam tu tylko wybrane fragmenty dla zilustrowania:

Cytat:

Z ust jego wydobył się głos starego człowieka, lecz było w nim coś nienaturalnego, jakaś bliżej nieokreślona moc.

Nie wiem, co tu jest nie tak, ale coś mnie tu drapie po oczach. Może się czepiam, może to kwestia gustu i smaku.

Cytat:

Przeszli niespiesznie spory kawałek lasu, tylko czasem przerywając rozmyślania współwędrowca.

Kto z nimi szedł?
Troszkę przeszkadza mi kwiecistość opisów. Nie chodzi o wizję, a tylko o to, jak została odziana w słowa. Te przymiotniki, po kilka przed każdym rzeczownikiem; same w sobie ładne, tylko ich za dużo. Może lepiej by było trochę je przerzedzić, a w zamian dopisać zdanie albo dwa?
W scenie z Dunlendingami: dialog byłby bardziej dynamiczny, gdyby ograniczyć trochę „didaskalia”. Niekoniecznie przemyślenia Curuníra, bo do niego ten styl pasuje, natomiast troszkę mnie razi dysonans między wypowiedziami dzikich górali, a wyszukanym opisem towarzyszących im działań.
No, tośmy się poczepiali. Ktoś musiał, żeby nie było Ci za słodko.
Ale przecież są tam i takie kawałki:

Cytat:

Nie zwiodą mnie twoje łachmany, podstępny szczurze. Rozumiem więcej, niźli ci się wydaje. Wróciłeś od tych małych, włochatych głupców - tak, myślisz, że nic nie wiem, że ich tajemnice znane są tylko tobie... Wiem też, że zaraz pojedziesz, wmawiając mi, że chcesz się spotkać z tym zdziecinniałym Radagastem. Dobre sobie! Z tym burym głupcem! Wiem, że jedziesz gnany wielkimi obawami. Wiem, że coś knujesz poza moimi plecami. Gdyby tak zajrzeć pod tę powłokę nędzarza, co bym zobaczył? - Witaj przyjacielu. - odpowiedział Curunír.

No i niegłupie zakończenie, zostawiające czytelnika z otwartymi pytaniami do samodzielnej obróbki umysłowej. Ładne to i zaprasza do myślenia.

Jeśli chodzi o porównanie... Nie, porównywać nie będę. Styl i treść za bardzo mi się różnią. To jakby chcieć porównać smak malin i bigosu.


„Kołysanka, której nie dane mi było zaśpiewać”


Zabrakło mi słów. Wstrząsające. Wspaniałe. Brutalnie wyrywające z miłego spokoju sumienia. „Feeryczne, gorączkowe, nic niewarte słowa”, powiadasz? „Ciężkie w odbiorze”? To ja idę czytać drugi raz. A jak po tym nie zasnę, to trudno.

[valhalla]

Recenzji czarnego tolkienisty porcja druga Tym razem "Tharkun-aglab".

Gdy przeczytałam motto, pomimo, iż jest to bardzo smutny fragment, uśmiechnęłam się. Uświadomiłam sobie, jak mało jest opowiadań o Dzieciach Aulego. Szorstkie w obyciu, brodate krasnoludy. O których raczej nie można powiedzieć, że są przystojne Spędzające większość życia ze wzrokiem utkwionym w kolejnej odkrytej żyle kruszcu lub w kawałku rozgrzanego do czerwoności żelaza na kowadle.

A tutaj czytam tekst, z niesamowitymi, pełnymi poczucia humoru i ciepła dialogami... i tak samo zaczynam momentalnie odbierać skalne siedziby krasnoludów - tętniące życiem, radością z niego i z tej niesamowitej harmonii pomiędzy materią Ardy a istotami, które ją chyba najbardziej ze wszystkich mieszkańców Ardy pokochały.

Brodate dziewczynki krasnoludzkie, brodate w ogóle dzieci, które z zapałem słuchają opowieści o Azaghalu - niesamowita scena, a jednocześnie tak bardzo realistyczna.

Ale szczególnie zainteresował mnie wywód na temat krasnoludzkiego piwa Szczególnie, że coś mi się przypomniało i mam w tej kwestii pytanie do szanownego Autora - co krasnoludowie wiedzą na temat zjawiska, jakie niekiedy wykazuje tenże trunek? Mam na myśli jego odnawialność (w skali kufla lub beczki - to już jest inna kwestia), o której nota bene hobbici potrafią dyskutować bardzo długo

Nie mówiąc o tym, że wygląd goblina nabrał dla mnie zupełnie innego wymiaru

Tak, Tornene, jest to jeden z Twoich najbardziej udanych tekstów - pisz takich więcej, dobrze? Bardzo, bardzo proszę

Recenzji czarnego tolkienisty porcja druga Tym razem "Tharkun-aglab".

Gdy przeczytałam motto, pomimo, iż jest to bardzo smutny fragment, uśmiechnęłam się. Uświadomiłam sobie, jak mało jest opowiadań o Dzieciach Aulego. Szorstkie w obyciu, brodate krasnoludy. O których raczej nie można powiedzieć, że są przystojne Spędzające większość życia ze wzrokiem utkwionym w kolejnej odkrytej żyle kruszcu lub w kawałku rozgrzanego do czerwoności żelaza na kowadle.

A tutaj czytam tekst, z niesamowitymi, pełnymi poczucia humoru i ciepła dialogami... i tak samo zaczynam momentalnie odbierać skalne siedziby krasnoludów - tętniące życiem, radością z niego i z tej niesamowitej harmonii pomiędzy materią Ardy a istotami, które ją chyba najbardziej ze wszystkich mieszkańców Ardy pokochały.

Brodate dziewczynki krasnoludzkie, brodate w ogóle dzieci, które z zapałem słuchają opowieści o Azaghalu - niesamowita scena, a jednocześnie tak bardzo realistyczna.

Ale szczególnie zainteresował mnie wywód na temat krasnoludzkiego piwa Szczególnie, że coś mi się przypomniało i mam w tej kwestii pytanie do szanownego Autora - co krasnoludowie wiedzą na temat zjawiska, jakie niekiedy wykazuje tenże trunek? Mam na myśli jego odnawialność (w skali kufla lub beczki - to już jest inna kwestia), o której nota bene hobbici potrafią dyskutować bardzo długo

Nie mówiąc o tym, że wygląd goblina nabrał dla mnie zupełnie innego wymiaru

Tak, Tornene, jest to jeden z Twoich najbardziej udanych tekstów - pisz takich więcej, dobrze? Bardzo, bardzo proszę

[Marigold]

"Kołysanka, której nie dane mi była zaśpiewać"




M.