Elendili - Przyjaciele Elfów

[Galadhorn]

Zbliża się Zimowe Przesilenie. W dawnej Anglii świętowano tego dnia Yule, festyn światła, który gromadził przy ogniu pogańskich Germanów. W KZO (odsyłam Was do KMWWL) dnia tego Elfy miały swoje święto Turuhalmë.

Niewiele wiemy o Turuhalmë. Oto co udało mi się znaleźć. W KZO I w "Opowieści Gilfanona" mamy opis świętowania w Dworku Utraconych Zabaw (Mar Vanwa Tyaliéva). Z zaśnieżonych lasów przywieziono saniami drwa na palenisko. Ognia Opowieści (ang. Tale-fire, gnomijskie Tôn·a·Gwedrin) nie wolno było zagasić. Ale w przededniu Turuhalmë zmniejszano go do małego płomienia, który rozniecano w wielkie ognisko dopiero w noc Przesilenia Zimowego. W świętowaniu Turuhalmë ważną rolę odgrywały właśnie wielkie drwa. Przyniesione do Komnaty Ognia Opowieści były błogosławione przez Lindo i kładzione na palenisku, a tam rozpalały się podsycone magią Lindo. Tymczasem Vairë błogosławiła odrzwia komnaty i dawała klucz Rúmilowi. A potem dawano sygnał do śpiewów i tańców.

Do tych drew nawiązuje nazwa święta. W qenya (eldarissie) Turuhalmë to *'przeciąganie drwa'. Wiemy to na podstawie formy gnomijskiej (język goldogrin) Duruchalmos (lub Duruthlum) czyli Halm na·dhuruthon w PE nr 11, str. 47 (tzw. Gnomish Lexicon), która wyjaśniona jest jako 'przeciąganie drwa'.

Święto Halm na·dhuruthon (Turuhalmë) to sam poranek opisany w "Opowieści Gilfanona", gdy z lasu przeciąga się saniami kłody. Wieczór Zimowego Przesilenia, bezpośredni odpowiednik ang. Yule to w gnomijskim Durufui 'Noc Drwa (lub Kłody) lub Tonfui 'Noc Ognia' (PE nr 11, str. 47, 71).

Nic nie stoi na przeszkodzie, żeby w podobny sposób wyobrażać sobie Gody w Śródziemiu w późniejszych fazach koncepcyjnych. Kto wie czy w Rivendell nie zbierano się w Sali Kominkowej i rozpalano mocno ogień przywleczonymi z lasu kłodami, a potem snuto całą noc opowieści o Dawnych Dniach...

A czy wie ktoś coś więcej o angielskim Yule log 'świątecznej kłodzie'? I może macie więcej informacji o samym Turuhalmë?